![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Ruiny-zamku-w-Krupem.jpg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\nIl. 1. Ruiny zamku w Krupem (drzeworyt M. R\u00f3\u017ca\u0144skiego z 1882 r.)<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n
W pierwszej po\u0142owie XVII w. miejscowo\u015b\u0107 Kanie nale\u017ca\u0142a do wojskiego che\u0142mskiego Jana Konarskiego. Jego rodzina przyby\u0142a do Kaniego z ziemi sandomierskiej, gdzie jako arianie musieli sprzeda\u0107 sw\u00f3j maj\u0105tek. Drugi z syn\u00f3w Jana Konarskiego \u2013 Jerzy w 1660 r. przeszed\u0142 na katolicyzm. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 miecznika inowroc\u0142awskiego. Jerzy a\u017c do \u015bmierci \u017cy\u0142 jako gorliwy katolik. Mia\u0142 trzech syn\u00f3w i jedn\u0105 c\u00f3rk\u0119 w zakonach. Dzieci Jerzego Konarskiego by\u0142y spokrewnione w VI stopniu z kr\u00f3low\u0105 Francji Mari\u0105 Leszczy\u0144sk\u0105. Jego synowie mieli istotny wk\u0142ad w histori\u0119 i kultur\u0119 naszego narodu. Najstarszym synem Jerzego Konarskiego by\u0142 Micha\u0142. Pe\u0142ni\u0142 on funkcj\u0119 kasztelana sandomierskiego, a jego m\u0142odsi bracia – ksi\u0119\u017ca Antoni i Ignacy pe\u0142nili funkcje prowincja\u0142\u00f3w pijar\u00f3w. Dodatkowo ks. Ignacy by\u0142 tw\u00f3rc\u0105 i p\u00f3\u017aniejszym rektorem fundacji pijarskiej Tar\u0142\u00f3w w Opolu. Najm\u0142odszym z rodze\u0144stwa by\u0142 s\u0142ynny ks. Stanis\u0142aw Konarski \u2013 tak\u017ce prowincja\u0142 pijar\u00f3w, reformator szkolnictwa, poeta i dramaturg. W r\u0119kach rodziny Konarskich maj\u0105tek Kanie pozostawa\u0142 do po\u0142owy lat 60-tych XVII wieku.
Kolejny w\u0142a\u015bciciel d\u00f3br Kanie Stanis\u0142aw Zesteli\u0144ski w 1671 r. sprzeda\u0142 je Wespazjanowi Sienickiemu – podczaszemu che\u0142mskiemu, pos\u0142owi i zarz\u0105dcy maj\u0105tk\u00f3w radziwi\u0142\u0142owskich. Na sejmie koronacyjnym Jana Sobieskiego w 1676 roku by\u0142 on deputatem do spisywania konstytucji, zosta\u0142 tak\u017ce powo\u0142any do komisji menniczej. W trakcie swojego \u017cycia uczestniczy\u0142 \u0142\u0105cznie w 15-18 sejmach. Pozostawa\u0142 w bliskich stosunkach z poet\u0105 Zbigniewem Morsztynem. Wespazjan Sienicki mia\u0142 czterech syn\u00f3w: Bogus\u0142awa, Samuela, Krzysztofa i Stefana (il. 2). Na szczeg\u00f3ln\u0105 uwag\u0119 zas\u0142uguj\u0105 \u017cyciowe losy Krzysztofa, kt\u00f3ry w 1703 r. mianowany zosta\u0142 genera\u0142em majorem wojsk litewskich. W tym samym roku ksi\u0105\u017c\u0119 Micha\u0142 Wi\u015bniowiecki powierzy\u0142 mu dow\u00f3dztwo swojego pu\u0142ku dragon\u00f3w, do kt\u00f3rego K. Sienicki w\u0142\u0105czy\u0142 w\u0142asn\u0105 chor\u0105giew, przekazan\u0105 mu po Kazimierzu Kmicicu, czyli s\u0142ynnym bohaterze, kt\u00f3rego losy przedstawi\u0142 Henryk Sienkiewicz na kartach powie\u015bci \u201ePotop\u201d, zmieniaj\u0105c mu jedynie imi\u0119 z Kazimierz na Andrzej.<\/p>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Stefan-Sienicki-wizerunek.jpg\")
<\/a><\/figure><\/li><\/ul><\/figure>\n\n\n\nIl. 2. Stefan Sienicki, wizerunek z tablicy epitafijnej w ko\u015bciele pw. \u015bw. Franciszka Ksawerego w Krasnymstawie
(fot. M. Kopniak)<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\nPrawdopodobnie jeszcze przed po\u0142ow\u0105 XVIII w. wie\u015b Kanie, poprzez koligacje rodzinne, sta\u0142a si\u0119 w\u0142asno\u015bci\u0105 Paw\u0142a Sebastiana Wy\u017cyckiego herbu Giera\u0142t, kasztelana konarskiego i \u0142\u0119czyckiego, kt\u00f3ry o\u017ceni\u0142 si\u0119 z Ew\u0105 Sienick\u0105, c\u00f3rk\u0105 Stefana Sienickiego. W 1783 r. dobra Kanie zmieni\u0142y w\u0142a\u015bciciela i naby\u0142 je Jan Antoni Lesiecki \u2013 starosta d\u0142ugo\u0142\u0119dzki. Nast\u0119pnie cz\u0119\u015b\u0107 d\u00f3br Kanie zakupi\u0142 Karol Zawoyski, kt\u00f3ry w tym czasie by\u0142 tak\u017ce w\u0142a\u015bcicielem wsi Dorohucza.
Pod koniec XVIII w. dobra Kanie przej\u0119\u0142a rodzina magnacka Rzewuskich, w kt\u00f3rej posiadaniu by\u0142o wiele maj\u0105tk\u00f3w na terenie ziemi che\u0142mskiej. W 1799 r. podczaszy koronny Jakub Seweryn Rzewuski zbudowa\u0142 w Kaniem dw\u00f3r. Jeden z jego syn\u00f3w – Tomasz Rzewuski zgin\u0105\u0142 w trakcie kampanii napoleo\u0144skiej w Hiszpanii w 1811 r., s\u0142u\u017c\u0105c jako porucznik w 3 pu\u0142ku Legii Nadwi\u015bla\u0144skiej. Prawdopodobnie problemy finansowe rodziny Rzewuskich spowodowa\u0142y decyzj\u0119 o sprzeda\u017cy d\u00f3br Kanie w 1839 r. ksi\u0119ciu Adamowi Woronieckiemu \u2013 genera\u0142owi majorowi wojsk rosyjskich, w\u0142a\u015bcicielowi d\u00f3br Rejowiec.
Nowy w\u0142a\u015bciciel dokona\u0142 przekszta\u0142cenia ca\u0142ego zespo\u0142u dworskiego, w tym ogrod\u00f3w i parku. W 1862 r. Kanie odkupi\u0142 od swojego ojca Henryk Korybut Woroniecki. Po uw\u0142aszczeniu w\u0142o\u015bcian w\u0142asno\u015bci\u0105 tego ostatniego by\u0142y folwarki w Kaniem i W\u00f3lce Ka\u0144skiej. Posiadaczami reszty maj\u0105tku byli uw\u0142aszczeni ch\u0142opi. W po\u0142owie 1874 r., po \u015bmierci ksi\u0119cia Adama Woronieckiego, dokonano podzia\u0142u maj\u0105tku Kanie. Spadkobiercami zostali: ksi\u0105\u017c\u0119 Henryk Woroniecki, Natalia z Woronieckich Lasocka, ksi\u0105\u017c\u0119 Mieczys\u0142aw Woroniecki (il. 3) oraz ksi\u0119\u017cna Maria z Orsettich Woroniecka. Warto podkre\u015bli\u0107, \u017ce Mieczys\u0142aw Woroniecki by\u0142 ojcem Adama Woronieckiego, p\u00f3\u017aniejszego O. Jacka \u2013 dominikanina i rektora Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w latach 1922-1924, a nast\u0119pnie od 1929 roku profesora teologii moralnej i pedagogiki na papieskim uniwersytecie dominika\u0144skim Angelicum w Rzymie.<\/p>\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Ksiaze-Mieczyslaw-Woroniecki-zdjecie.jpg\")
<\/a><\/figure><\/li><\/ul><\/figure>\n\n\n\nIl. 3. Ksi\u0105\u017c\u0119 Mieczys\u0142aw Woroniecki
(fot. ze zbior\u00f3w Zgromadzenia Si\u00f3str Dominikanek Misjonarek w Zielonce)<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\nW latach 1899\u20131906 w\u0142a\u015bcicielem d\u00f3br Kanie by\u0142 Mieczys\u0142aw Leon Przasnowski, a w latach 1906\u20131909 Mieczys\u0142aw Kici\u0144ski. Po roku 1909 naby\u0142 je Boles\u0142aw Rakowski. Tu\u017c przed I wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105 maj\u0105tek przechodzi na w\u0142asno\u015b\u0107 rodziny Woyciechowskich, w kt\u00f3rej posiadaniu znajdowa\u0142 si\u0119 do listopada 1944 r.
Obecnie w Kaniem funkcjonuje parafia rzymskokatolicka pw. \u015bw. Ap. Piotra i Paw\u0142a, kt\u00f3ra w ubieg\u0142ym roku obchodzi\u0142a setn\u0105 rocznic\u0119 erygowania (ustanowienia parafii). Losy spo\u0142eczno\u015bci parafialnej si\u0119gaj\u0105 jednak prawie 600 lat wstecz, kiedy to miejscowo\u015b\u0107 w 1421 r. zosta\u0142a przy\u0142\u0105czona do parafii Paw\u0142\u00f3w. Prawdopodobnie ju\u017c w XV w. w Kaniem istnia\u0142 prawos\u0142awny monaster z cerkwi\u0105, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142 nale\u017ce\u0107 do najstarszych w diecezji che\u0142mskiej. W roku 1531 pojawia si\u0119 pierwsza wzmianka o istnieniu w miejscowo\u015bci Kanie prawos\u0142awnej cerkwi parafialnej pod wezwaniem \u015bw. Piotra i Paw\u0142a, a tak\u017ce potwierdzenie istniej\u0105cego ju\u017c wcze\u015bniej monasteru (klasztoru). Oko\u0142o 1677 roku monaster w Kaniem przeszed\u0142 z prawos\u0142awia na wyznanie greckokatolickie, czyli uzna\u0142 zwierzchnictwo papie\u017ca w Rzymie. Wespazjan z Bo\u0144czy Sienicki, podczaszy che\u0142mski i dziedzic wsi Kanie, 12 czerwca 1677 roku wprowadzi\u0142 patronat zakonu bazylian\u00f3w oraz odrestaurowa\u0142 cerkiew. W 1690 roku zbudowano now\u0105 drewnian\u0105 cerkiew.
W pierwszej po\u0142owie XVIII w. liczba monaster\u00f3w, a co za tym idzie tak\u017ce cerkwi unickich prowadzonych przez bazylian\u00f3w, na terytorium diecezji che\u0142mskiej uleg\u0142a zmniejszeniu z powodu braku duchownych. Wp\u0142yn\u0119\u0142o to tak\u017ce na decyzj\u0119 synodu diecezjalnego w Bielopolu (Bia\u0142ympolu), kt\u00f3ry 11 maja 1749 r. rozwi\u0105za\u0142 monaster ka\u0144ski. Po ust\u0105pieniu ksi\u0119\u017cy bazylian\u00f3w cerkiew ka\u0144ska w 1755 r. zosta\u0142a zamieniona przez kolejnych w\u0142a\u015bcicieli Kaniego – rodzin\u0119 Wy\u017cyckich \u2013 na cerkiew parafialn\u0105.
Od ko\u0144ca XVIII w. do pierwszej wojny \u015bwiatowej proboszczami b\u0105d\u017a administratorami parafii Kanie by\u0142o 20 ksi\u0119\u017cy, w tym m.in: Andrzej Podkowicz (1774), Bazyli Laurysiewicz (od 1786), Bazyli Szulakiewicz (1810 – 1819), Stefan \u017bypowski (1830-1832), Piotr Podkowicz (1850-1854), Walerian Kali\u0144ski (1860-1864) oraz Platon Wereszko (od 1867 do 1915).
W 1867 roku, kiedy pos\u0142ug\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105 pe\u0142ni\u0142 w parafii Platon Wereszko, cerkiew greckokatolicka (unicka) w Kaniem sta\u0142a si\u0119 \u015bwi\u0105tyni\u0105 prawos\u0142awn\u0105. W roku 1870 cerkiew poddana zosta\u0142a gruntownemu remontowi. Mi\u0119dzy innymi wykonany zosta\u0142 nowy ikonostas. Wed\u0142ug obmiaru sporz\u0105dzonego podczas tego remontu, cerkiew mia\u0142a d\u0142ugo\u015b\u0107 75 st\u00f3p (czyli oko\u0142o 23 m), szeroko\u015b\u0107 28 \u00bd stopy (oko\u0142o 9 m) i wysoko\u015b\u0107 16 st\u00f3p (oko\u0142o 5 m).<\/p>\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Cerkiew-oraz-dzwonnika-w-Kaniem.jpg\")
<\/a><\/figure><\/li><\/ul><\/figure>\n\n\n\nIl. 4. Cerkiew oraz dzwonnica w Kaniem, stan z prze\u0142omu XIX \/ XX w.
(fot. archiwum parafii Kanie)<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\nW 1875 og\u0142oszony zosta\u0142 ukaz carski kasuj\u0105cy wyznanie greckokatolickie i od tego momentu wszyscy wierni tego wyznania automatycznie zostali uznani za prawos\u0142awnych. Wed\u0142ug spisu cerkwi i duchowie\u0144stwa che\u0142msko-warszawskiej prawos\u0142awnej eparchii wydanego w 1886 r., w sk\u0142ad parafii Kanie wchodzi\u0142y: Ka\u0144ska W\u00f3lka, Ewopol, Liszno, Dorohucza, Trawniki, Ole\u015bniki, Leszczanka, Majdan Krebkowski i Ka\u0144skie Zalesie. W okresie pierwszej wojny \u015bwiatowej, w czasie odwrotu wojsk rosyjskich, czyli w lipcu 1915 r., Platon Wereszko zabra\u0142 z ko\u015bcio\u0142a cudowny obraz Matki Boskiej Ka\u0144skiej oraz cz\u0119\u015b\u0107 dokument\u00f3w ko\u015bcielnych i wywi\u00f3z\u0142 je do Rosji.
Po zako\u0144czeniu pierwszej wojny \u015bwiatowej i odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci w 1918 r. mieszka\u0144cy Kaniego podj\u0119li starania, aby nast\u0105pi\u0142 zwrot dawnego ko\u015bcio\u0142a unickiego (a potem cerkwi prawos\u0142awnej) ludno\u015bci rzymskokatolickiej. Po\u015bwi\u0119cenia ko\u015bcio\u0142a na podstawie dekretu bp diecezji lubelskiej Mariana Leona Fulmana dokona\u0142 22 marca 1919 r. jezuita M. Dominik z Lublina. Kilka miesi\u0119cy p\u00f3\u017aniej 18 lipca 1919 r. biskup zdecydowa\u0142 \u017ce parafia Kanie, licz\u0105ca ponad 3 500 wiernych, b\u0119dzie parafi\u0105 filialn\u0105 parafii w Paw\u0142owie. Pierwszym proboszczem rzymskokatolickiej parafii Kanie zosta\u0142 ks. Stanis\u0142aw Batorski. Nied\u0142ugo po tym fakcie parafia uzyska\u0142a samodzielno\u015b\u0107. W 1938 r. dzi\u0119ki staraniom proboszcza Jana Goska i du\u017cemu wsparciu \u00f3wczesnych w\u0142a\u015bcicieli maj\u0105tku Kanie \u2013 rodziny Ksawerego i Zofii Woyciechowskich, w Kaniem (tu\u017c przy starym ko\u015bciele) wybudowany zosta\u0142 nowy ko\u015bci\u00f3\u0142 (il. 5), kt\u00f3ry s\u0142u\u017cy parafianom do dnia dzisiejszego (il. 6). Stary ko\u015bci\u00f3\u0142 zosta\u0142 rozebrany, a pozosta\u0142e po budynku elementy zosta\u0142y sprzedane.<\/p>\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Kanie-dwa-koscioly.jpg\")
<\/a><\/figure><\/li><\/ul><\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\nIl. 5. Stara cerkiew pounicka (po lewej) i nowy ko\u015bci\u00f3\u0142 w Kaniem,
wybudowany w 1938 r. (fot. W. Woyciechowski)<\/p>\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Nowy-kosciol-w-Kaniem.jpg\")
<\/a><\/figure><\/li><\/ul><\/figure>\n\n\n\nIl. 6. Ko\u015bci\u00f3\u0142 w Kaniem, stan z 2013 r. (fot. M. Kopniak)<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n
<\/div>\n<\/div>\n\n\n\nArchiwum parafii Kanie w swoim zasobie posiada m. in. ocalone ksi\u0119gi zawieraj\u0105ce akta ochrzczonych, za\u015blubionych i zmar\u0142ych od roku 1778 do 1915. Do roku 1810 akta by\u0142y zapisywane po \u0142acinie, od 1810 do 1870 po polsku, a od 1870 do 1915 po rosyjsku. Losy najstarszych dokument\u00f3w parafialnych pozostaj\u0105 do dzisiaj zagadk\u0105. Prawdopodobnie nie sp\u0142on\u0119\u0142y one w trakcie I wojny \u015bwiatowej, kiedy to wycofuj\u0105ce si\u0119 wojska rosyjskie pod\u0142o\u017cy\u0142y ogie\u0144 pod zabudowania przyko\u015bcielne. \u015alad prowadzi do wcze\u015bniejszego okresu, czyli ko\u0144ca XVIII w. i osoby ksi\u0119dza Bazylego Laurysiewicza. Prawdopodobnie wtedy nast\u0105pi\u0142a ich utrata. Wzmianka ta odnotowana zosta\u0142a przez p\u00f3\u017aniejszego administratora parafii ksi\u0119dza Andrzeja Waszkiewicza, kt\u00f3ry fakt ten opisa\u0142 w nast\u0119puj\u0105cych s\u0142owach \u201eBy\u0142y dokumenta lecz przez s\u0142abo\u015b\u0107 ksi\u0119dza Laurysiewicza by\u0142ego proboszcza parafii ka\u0144skiej zniszczone zosta\u0142y\u201d. Obecnie mo\u017cna ju\u017c tylko domniema\u0107, co mog\u0142y oznacza\u0107 te s\u0142owa. Najcz\u0119\u015bciej sformu\u0142owanie \u201es\u0142abo\u015b\u0107\u201d w dawnych czasach oznacza\u0142o chorob\u0119. Dlatego by\u0107 mo\u017ce dokumenty te zosta\u0142y np. spalone przez ksi\u0119dza Laurysiewicza wraz z innymi, \u201eniepotrzebnymi\u201d ju\u017c dokumentami, albo te\u017c w jaki\u015b inny spos\u00f3b uleg\u0142y trwa\u0142emu uszkodzeniu. W trakcie swojej pos\u0142ugi duszpasterskiej, ksi\u0105dz Bazyli Laurysiewicz pe\u0142ni\u0142 w konsystorzu funkcj\u0119 asesora, dlatego m\u00f3g\u0142 mie\u0107 zgromadzonych w miejscu zamieszkania wiele dokument\u00f3w, w tym brulion\u00f3w.
Najstarsze zachowane dokumenty dotycz\u0105ce funkcjonowania unickiej parafii Kanie znajduj\u0105 si\u0119 obecnie w Archiwum Pa\u0144stwowym w Lublinie, w zbiorze dokument\u00f3w konsystorza greckokatolickiego z Che\u0142ma. Niestety niewiele z nich posiada odciski piecz\u0119ci. W\u015br\u00f3d zachowanych znajduje si\u0119 jednak najstarsza z dotychczas znanych piecz\u0119ci ko\u015bcio\u0142a w Kaniem (il 7.).<\/p>\n\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Kanie-2-1823.jpg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\nIl. 7. Piecz\u0119\u0107 ko\u015bcio\u0142a w Kaniem (greckokatolickiego),
dokument z 1823 r.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Chelm-Administrator-Diecezji-2.jpg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\n
Il. 8. Piecz\u0119\u0107 administratora diecezji che\u0142mskiej (greckokatolickiej),
dokument z 1851 r.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Dziekan-forlany-lubelski-3-1856.jpg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\nIl. 9. Piecz\u0119\u0107 dziekana foralnego lubelskiego (greckokatolickiego), dokument z 1856 r.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Kanie-1.jpg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\nIl. 10. Piecz\u0119\u0107 ko\u015bcio\u0142a w Kaniem (rzymskokatolickiego),
dokument z 1921 r.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\nW Archiwum Pa\u0144stwowym w Lublinie znajduje si\u0119 tak\u017ce zas\u00f3b archiwalny konsystorza prawos\u0142awnego z Che\u0142ma, zawieraj\u0105cy m.in. dokumenty z piecz\u0119ci\u0105 cerkwi w Kaniem (il. 11, 12). W zasobie tym wyst\u0119puj\u0105 tak\u017ce piecz\u0119cie w\u0142adz powiatowych oraz w\u0142adz z s\u0105siednich miejscowo\u015bci (il. 13 – 16).<\/p>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n<\/p>\n\n\n\n
\n<\/div>\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Kanie-Cerkiew.jpg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\nIl. 11. Piecz\u0119\u0107 cerkwi \u015bw. Piotra
i Paw\u0142a w Kaniem,
dokument z 1878 r.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Nastojatiel-Knskoj-Cerkwii-2-1909.jpg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\nIl. 12. Piecz\u0119\u0107 kancelaryjna proboszcza cerkwi w Kaniem, dokument z 1909 r.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n
<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Liszno-Wojt-Gminy-2.jpg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\nIl. 13. Piecz\u0119\u0107 w\u00f3jta gminy Liszno, dokument z 1869 r.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Pawlow-Zarzad-Gminy-2.jpg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\nIl. 14. Piecz\u0119\u0107 zarz\u0105du gminy Paw\u0142\u00f3w, dokument z 1886 r.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n
<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Chelm-Komisarz-Powiatu-Chclmskiego-2.jpg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\nIl. 15. Piecz\u0119\u0107 komisarza ds. w\u0142o\u015bcian powiatu che\u0142mskiego, dokument z 1887 r.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Chelmski-Konsystorz-Prawoslawny-2-1913.jpg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\n
Il. 16. Piecz\u0119\u0107 kancelaryjna che\u0142mskiego konsystorza prawos\u0142awnego,
dokument z 1913 r.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\nW ocalonych do dzisiaj dokumentach parafialnych najcz\u0119\u015bciej wyst\u0119puj\u0105 piecz\u0119cie dziekan\u00f3w, kt\u00f3rzy prowadzili okresowe wizytacje parafii albo piecz\u0119cie na dokumentach korespondencyjnych pochodz\u0105cych od innych parafii. Przyk\u0142ady ciekawych piecz\u0119ci zawiera tak\u017ce kronika parafialna prowadzona od 1958 r. Znajduj\u0105 si\u0119 w niej m.in. piecz\u0119cie kilku biskup\u00f3w, dziekan\u00f3w, jak i piecz\u0119cie parafii Kanie.<\/p>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Biskup-Henryk-Strakowski.png\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\nIl. 16. Piecz\u0119\u0107 bp Henryka Str\u0105kowskiego, wpis w kronice parafialnej z 1961 r.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Biskup-Boleslaw-Pylak.jpg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\nIl. 17. Piecz\u0119\u0107 bp Boles\u0142awa Pylaka, wpis w kronice parafialnej z 1970 r.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n
<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Biskup-Edmund-Ilcewicz-pieczec.jpg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\nIl. 18. Piecz\u0119\u0107 bp Edmunda Ilcewicza, wpis w kronice parafialnej z 1972 r.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Dziekan-Dekanatu-Chelmakiego-Zachodniego.png\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\nIl. 19. Piecz\u0119\u0107 dziekana dekanatu che\u0142mskiego zachodniego, wpis
w kronice parafialnej z 1962 r.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Kanie-parafia.png\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\nIl. 20. Piecz\u0119\u0107 parafii \u015bw. Piotra
i Paw\u0142a w Kaniem, wpis w kronice parafialnej z 1968 r.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/sigillarium.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/Dziekan-dekanatu.jpg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\nIl. 21. Piecz\u0119\u0107 dziekana dekanatu che\u0142mskiego zachodniego, wpis
w kronice parafialnej z 1985 r.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\nZaprezentowane obiekty stanowi\u0105 jedynie cz\u0119\u015b\u0107 piecz\u0119ci zawartych zar\u00f3wno w archiwum parafii Kanie, jak i Archiwum Pa\u0144stwowym w Lublinie, a przedstawienie ca\u0142ego zasobu b\u0119dzie wymaga\u0142o dodatkowych bada\u0144.<\/p>\n\n\n\n
\n\n